Nie wiem, czy zdajesz sobie, Mirku, z tego faktu sprawę, lecz dochodzisz
do punktu, w którym – zwłaszcza poprzez swoją fotografię – przekraczasz dotychczasowe ramy „przyzwolenia”. Bez petycji, umów czy próśb u bram Olimpu. Kamera – aparat fotograficzny – staje się tu
przedłużeniem Twej percepcji świata, współuczestnikiem jego toczenia się, opartego na świetle, kolorze i formie.
Czyżby udało Ci się w fotografii XXI wieku udowodnić, jak bardzo różnie – a czasem wręcz „niebezpiecznie” różnie – działają nasze osobiste kamerki-oczy?
Jak odmienne mogą być sposoby widzenia w odpowiednich scenkach rodzajowych czy w mocniejszych akcentach Bytu, jakim bywa choćby koncert? Być może nadchodzi pora innego, doskonalszego typu
komunikacji międzyludzkiej.
Nie mam zielonego pojęcia, czy dzisiejsza socjologia lub psychologia – poza wyjątkowymi umysłami pokroju Goethego czy Skriabina, a może i najnowszą astrofizyką – zajmuje się wystarczająco
przekładaniem emocji na język obrazu. Mam na myśli to „zabarwienie kadru” (że tak laicko nazwę pewną lingwistykę wzruszeń), posługiwanie się nie tylko czystą formą malarstwa, niezależnie od
epoki, lecz także – a dziś przede wszystkim – fotografią.
Nie chodzi mi tu o proste manipulowanie transmiterami czy centrami mózgu, lecz o możliwość paralelnego przyswajania rzeczywistości: na przykład przez dwoje ludzi o zupełnie odmiennych poglądach
na ten sam fakt. Zauważyłem też, że Twoja miłość do muzyki nie jest przypadkowa – podobnie jak miłość do drugiej „kochanki”, jaką jest soczewka 🙂
Wiem, że jesteś człowiekiem o niezwykłym wyczuciu detalu, doskonałym, choć skromnym psychologiem, artystą skupionym niemal wyłącznie na swojej sztuce. Jednocześnie Twoja „Inność” rozbudza we mnie
utopijną, być może nie do końca bezpieczną myśl – ideę zagrożenia dla wielkich mistrzów pędzla czy kredy.
A wówczas Caravaggio, Klimt, kubiści czy turpiści musieliby pójść na barykady, dopóki sami nie opanują tej wielkiej, przecudownej i nowej gałęzi sztuki, jaką niewątpliwie jest współczesny
spadkobierca dagerotypu.
Dla mnie jesteś profesjonalistą i malarzem sensu stricto. Dlatego uważam, że wspaniała fotografia – podobnie jak grafika – jest pełnoprawną formą wypowiedzi, zdolną do pełnego wykorzystania swych
zasobów także w obszarach pozornie sprzecznych dylematów estetycznych. Wszystko to służy dalszemu procesowi poznawania natury, a przede wszystkim człowieka – często pozostającego z nią w
konflikcie.
Reasumując:
jeśli Ty i ja nosimy okulary tej samej marki, a mimo to od wieków opisujemy zieleń i czerwień zbyt ubogim językiem, to może pora – za pomocą Twego obiektywu – „spotykać się” na tej samej,
wytyczonej ścieżce. Wspólnej ścieżce.
Twa nieustająca fanka 🙂
G.K.
